Mostrando entradas con la etiqueta Verano. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Verano. Mostrar todas las entradas

viernes, 5 de agosto de 2011

Aurredenboraldiko egutegia


Hauek dira aurredenboraldian zehar CVCE iraupen eski taldeko eskiatzaileentzat prestatutako jarduerak:

Astelehenero 19:00retan korrika saioak Aieteko parkean (Bakearen etxean).
Asteazkenero 19:00retan rollerski saioak Miramonen (eitb parean).
Abuztuak 27/28 Uztarrozen kontzentrazioa.
Irailak 17/18 Reinosa (Kantabria). Rollerski lasterketa eta kontzentrazioa.
Irailak 24 Artikutza. Guk antolatutako rollerski lasterketa.
Urriak 1 Urgull Rollerski lasterketa Donostian.
Urriak 8/9 Vielha. Aranroller rollerski lasterketa eta kontzentrazioa.
Urriak 22 Hernialdeko rollerski lasterketa.
Urriak 29 Urdaburu rollerski lasterketa.
Azaroak 19/20 Soulor. Kontzentrazioa.
Abenduak 2/3/4/5/6 Pont D’Espagne. Kontzentrazioa.

Hortik aurrera 2011/12 denboraldiko jarduerei emango diegu hasiera.

martes, 26 de julio de 2011

Esquiando sobre la arena

Rojoanaiak nos muestran en su blog un vídeo de dos célebres esquiadores noruegos haciendo esquí de fondo, o algo parecido, sobre la arena del desierto cerca de Las Vegas. Hace un par de temporadas las imágenes de la esquiadora brasileña Jacqueline Mourao deslizándose por la arena de una playa circularon también por internet, como podéis ver en esta noticia de esquiblog.com. El invento no es nuevo, obviamente, y hay gente que consigue deslizarse de una manera bastante eficiente ladera abajo sobre las dunas del desierto.

Pero el documento que podéis ver aquí tiene la gracia de ser bastante antiguo (años 60), en él, el periodista nos informa de la actividad de tres deportistas del Club Vasco de Camping, Juan Laredo, Eduardo Roldán y Carmelo Domecq, que esquían en la playa de La Concha para entrenar de cara a la siguiente temporada.

La verdad es que en La Concha se ha hecho de todo, así no era raro, hace unos años cuando no había rocódromos, ver a gente haciendo boulder en las paredes de La Perla o en el muro bajo el Tenis, en este caso se aprovechaba la marea alta para tener una caída segura sobre el agua. A esto ahora lo llaman “psicobloc” y los acantilados de la costa de Mallorca son la meca de esta especialidad de la escalada, el grado que se escala, sin cuerda, suele ser bastante alto y las caídas a veces desde mucha altura.

domingo, 24 de abril de 2011

Recorrido de entrenamiento bueno y bonito

Alrededores de Pagomari
Dado que últimamente veo al personal aficionándose a esto de invasiones del monte por hordas de atletas y/o montañeros vamos a mostrar un itinerario que me parece muy apropiado para entrenar, para eso que llaman CACO (caminar y correr con bastones). Se trata del recorrido Casa del Guarda – Igaratza.

Es en esta zona donde muchos hemos aprendido a esquiar (igual sería mejor decir movernos con las tablas de fondo) y para mí tiene un valor más sentimental desde el punto de vista montañero que estrictamente deportivo. Se trata de un itinerario de perfil suave, sin grandes cuestones y con bajaditas cortas para poder recuperar el resuello. No lo hacemos solo sobre la pista hacia Pago Mari e Igaratza, sino que tomamos senderos laterales en el bosque acercándonos hasta la base de Putxerri. A la vuelta de Igaratza nosotros bajamos hasta Pago Mari por la pista, pero el recorrido todavía se puede alargar en unos tres kilómetros si nos metemos por las praderas de Unaga hasta Pago Mari. La principal ventaja, a mi modo de ver, es que no se pisa asfalto: todo el recorrido es de tierra prensada en la pista y hierba y tramos pedregosos fuera de ella. Se trata de un terreno suave para los músculos, aunque en los trozos pedregosos debemos ir con un poco de cuidado para evitar torceduras.

A continuación os dejo el itinerario de GPS superpuesto sobre el mapa topográfico de la zona así como el perfil del recorrido.



El jueves santo estuve haciéndolo con mi amigo José Mari (eso sí, los dos solitos) y no os voy a dar ningún comentario sobre los datos de tiempos y velocidades para no poner en evidencia estado de forma lamentable de dos diplodocus aptos para el desguace. Basta con unas zapatillas de correr y es recomendable llevar una riñonera con una barrita y un poco de agua.

También decir que el track de GPS, por si alguno está interesado en bajárselo, está en: http://es.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=1640270. Avisaros que para bajarse los tracks es necesario estar registrado en wikiloc (es gratis). El recorrido está totalmente marcado con pintura amarilla y roja en alguna trozos (las marcas son viejas y en algunos sitios difíciles de encontrar). En caso de niebla el track del GPS sería muy útil ya que en los rasos no hay referencia.

Juanjo del Val

lunes, 6 de septiembre de 2010

Larra-Larrau gure martxan

Oporrak aurrera dijoaz batzuentzat, besteentzat oraindik ez dira hasi eta beste batzuek dagoeneko bukatu dituzte, baina CVC Elkarteko iraupen eskiko taldeak inoiz ez ditu oporrak hartzen, odolean daramagulako kirola eta lasterketetarako prestatzeaz gain, afizio bezela ere badegu kirola. Honako honetan errepideko bizikletan egin genuen irteera bat Erronkariko inguru horietan Rafak eta nik neuk, Josuk.

Udako plan bikaina egin genuen pasa den asteazkenean, goizean oso goiz altxatu (6.00) eta bizikletak autoan genituela Isabara jo genuen Larra-Larrau martxa ezagunaren ibilbide motza egiteko (lehiaketa ofiziala larunbatean egin arren, guk lehenago egitea erabaki genuen, presarik gabe, gure martxara). Goizeko zortziak eta erdi aldera ekin genion saioari, giro freskoarekin (8ºc) eta handik Belagoara joan ginen. Bertan askok oso ezagunak ditugun iraupen eski estazioko instalakuntzak igaro genituen.

"El Rincón"-era iristean portuaren zatirik gogorrena igaro ondoren Ferialera iritsi ginen eta handik Kontiendara. Portu honen azken igoera gainditu ondoren San Martingo sakonunea igaro eta Aretteko eski estaziora jaitsi ginen, eta ondoren Santa Garazirako bidea hartu genuen, dena jaitsiera, nola ez. Lehenengo zati honetan patsadaz igo ginen giharrak ez asko nekatzeko eta indarrak gordetzeko, beste igoera gogor bat zetorren eta, Larrainekoa alegia (Larrau). 

Eguna aurrera zihoan, eta iritsi zen Larraueko portu gogor hori igotzeko garaia, beraz azkar batean ur piska bat eta barratxoren bat jan eta igoerari ekin genion. Igoera honek 14Km inguru ditu, eta argi dago Pirineoan
badaudela hau baino luzeagoak, baina badira dagoeneko eginda ditugun portu dexente, eta honako hau baino gogorragorik ez degu aurkitu gure usteetan. Gogortasuna nahikoa ez ba zen eta erritmoa hartzea lortu ondoren, ezbeharra txikiak ere gertatzen direla ezin ahaztu daiteke eta bat batean nire gurpilak "nahiko" esan zuen, lehertu zelarik, horrek zekarrenarekin. Behin arazo hau konponduta, igoerari berriro ekin genion eta bakoitzak bere erritmoan gaina lortu genuen. Behin gora iritsita berehala bizikletaren kadentzia handiena jarri eta zuzenean Abodiko eski estaziora jaitsi ginen eta bertan ospakizun moduan sekulako txokolatezko palmera bana jan genuen, indarrak berreskuratzeko, eta jaisten jarraitu genuen Lazako mendatetxora iritsi arte. Azken portua!! Hau igo eta berehala hain ezagun dugun Uztarrotz zeharkatu eta berehala Isabara iritsi ginen, baten batek gurpila ondo jan ondoren... eta Isaban, bakoitzak bokadilo bana jan genuen, batak San Pedroren trainerua eta besteak Oriorena, egun zoragarria ospatzeko.

Arratsaldeko 5ak inguruan Villanuara joan eta behar genuen atsedena hartu ondoren, hurrengo goizean Somporteko portua igo genuen biok, Forges de Abeletik, autobusaren zain geunden bitartean azaldutako mendizale batzuk autoan jaitsi ondoren. Egun honetan ere, eguraldiak errespetatu gintuen eta ezin hobe igo genuen portua rolleskiekin. 




Hementxe kondaira honen argazkiak!

Ondo segi!!  

Josuerki

domingo, 22 de agosto de 2010

Holandako itzulia

Mikel eta ni rolleski egiten kanal baten parean

Holandako itzulian asko ibili ginen bizikletaz eta hiru egunetan rolleskian ere ibili ginen. Hiri asko ezagutu ditugu, adibidez, Ámsterdam, Hoorn, Volendam, Marken, Gouda. Itzultzerakoan Brujas eta Gante ikusi genituen Belgikan eta erdi aroko ipuin batetik atera zirela ematen zuen. Guztiak oso politak dira.

Paisaia oso laua da eta ez dago mendirik, errota zaharrez eta kanalez josita dago. Ardiak hemengoak baino itsusiagoak dira. Holanda ur mailaren azpitik dogoenez dike batzuk daude eta haietatik ere pasa ginen, tarteka rolleskitan. Aldaparik ez zegoenez bizikletaz edo rolleskiaz erraz egiten ziren kilometroak eta bideak oso ondo asfaltatuak zeuden. Jende guztia dabil bizikletaz eta milaka bide daude. Bide batzuk bakarrik bizikletentzako  dira, beste batzutan, bidegorriak karretararen ertzetan daude eta ia ez da kotxerik ibiltzen. Gainera, hango bizikleta batzuk atzeraka pedaleatuz frenatzen dira. Oso bereziak dira.

 Hemen dauzkazute bertan ateratako argazki batzuk eta bideo labur bat.

Jokin Sarasola.



martes, 17 de agosto de 2010

Peña Oroelera XIIgarren igoera


Udako entrenamenduaren barruan CVC Elkarteko bi partaide izan ditugu joan den abuztuaren 8an Oroeleko maldetan gora, lan bikaina eginez. Teo Cacho (1:19:42) lasterketa honetan eskarmentua duena eta urtetik urtera bere marka hobetzen dijoana, eta Xabi Del Val (1:24:34) aurten estreinatu dena Jacako lasterketa famatuan. Zorionak biei.

martes, 20 de julio de 2010

Trabajando la cantera

Este artículo de fasterskier.com nos presenta a través de un reportaje-entrevista con Ragnhild Bolstad, directora de uno de ellos, un Junior Camp noruego y se nos explican las virtudes y la razón de ser de estos campamentos que pretenden enseñar, motivar y romper la rutina del entrenamiento solitario de sus participantes. La primera sorpresa es que hay por el mundo gente que organiza Junior Camps que no sean de fútbol, ¡increíble!

El artículo es interesante, además de por su valor como testimonio del idílico panorama de este deporte en los países nórdicos (creo que algo sospechábamos), porque hace algunas reflexiones apropiadas sobre el entrenamiento de verano:

-Enfatiza la necesidad del entrenamiento de la fuerza y nos recuerda que no son necesarios sofisticados aparatos de gimnasio para este tipo de trabajo.

-Recomienda hacer 2 sesiones semanales de rollesquí, en todo caso no más de 3 o a lo sumo 4 sesiones.

-Considera mucho más eficiente para el desarrollo de la capacidad física, el correr (con y sin bastones).

-Recomienda correr con bastones por terreno variado y accidentado para mejorar tanto la fuerza como el equilibrio.

-Prefiere la bicicleta de montaña a la de carretera por el componente añadido de equilibrio que incorpora.

-Finalmente, resalta la importancia de adquirir un cierto bagaje de conocimientos teóricos relacionados con el deporte.

domingo, 18 de julio de 2010

Zuriza eta Ozako parajeetan

Hasieran gure plana bost egunetako trabesia egitekoa zen arren, amak arazoak izan zituen hainbeste egun hartzeko eta trabesia hiru egunetara murriztu genuen.


1. eguna: Zuriza-Achar d’Alano-Val d’Espetal-Colláu de Lenito Baxo-Puen de Santana (Oza)-Gabardito.

Gure trabesia Zurizako kanpinean hasten da. Lehenengo etapa kanpinetik Gabardito refugiora izan zen eta uste baino gogorragoa izan zen. Zortzi ordu pasa genituen ibiltzen eta gora eta behera gainera. Eguneko momenturik hoberena refugiora iristea izan zen.


2. eguna: Gabardito-Colláu de lo Foratón-Bisaurín (2670 m.)-Gabardito-Borda de Bisaltico (kanpina).

Hurrengo egunean goiz esnatu eta berehala irten ginen. Bigarren etapan Bisaurin mendia igo eta refugioa baino pixka bat beherago dagoen kanpinera jeitsi ginen lo egitera, sei ordu eta erdi ibili eta gero. Bigarren etapa hau politagoa eta errezagoa izan zen.


3. eguna: Borda de Bisaltico-Puen de Santana-Guarrinza-Collado de Petraficha-Zuriza.

Aurreko egunetako etapen ondoren Zurizako kanpinerako buelta gelditzen zen. Egun horretan ere zapi ordu luzez ibili ginen, nahiz eta, ez zeukan zailtasun handirik. Azken etapan igo behar izan genuen bakarra Petrafichako leporaino izan zen. Behin hara iritsita dena behera kanpineraino. Azkenik, gure trabesia ondo bukatzeko, kanpineko jatetxean afaldu genuen.


Hemen ikusi ditzakezue bidean ateratako argazki batzuk.


Mikel Sarasola

viernes, 25 de junio de 2010

¡Corre, corre, que se derrite!

¿Esquí del 21 al 23 de junio en el hemisferio norte? Así es, la cuarta edición del Chinese Summer Ski Tour preparó un circuito con 15000 m3 de nieve almacenada para organizar una competición de esquí de fondo con todas las de la ley.
El dinero lo puede casi todo y ya se sabe que el mercado chino supone hoy un nuevo Eldorado para Occidente. Poderoso Caballero no escatima a la hora de promocionar todo aquello que se pueda consumir: pasen, vean, disfruten… y gasten. China es un país con potencial para este deporte y allí se fueron para montar en una ciudad perdida de Mongolia este circo con TV (en competencia con el Mundial de fútbol) y alguna estrella internacional, luego pruebas de Sprint en unas pistas de esquí indoor de Pekín. Lo que ocurre es que la imagen de un río de nieve en mitad del verde ya no nos resulta tan extraña después de aquella sucesión de inviernos sin nieve en que nos acostumbramos a ver pruebas de Copa del Mundo en condiciones parecidas.
Un poco más chocantes resultan la manga y el pantalón cortos, le dan al evento un aire como de triatlón, que es algo que suena siempre como más hawaiano, mmhhh ¿qué tal una versión summerwinter de triatlón?: natación, esquí y carrera a pie.

martes, 15 de junio de 2010

Vuelta a Jaizkibel

La bicicleta de montaña es un deporte que se adapta muy bien a nuestras necesidades de entrenamiento inespecífico para periodos fuera de temporada. El tipo de esfuerzo de resistencia muy interválico, como en el esquí de fondo, cuando el terreno es accidentado, el alto requerimiento aeróbico, la exigencia en cuanto a reflejos y equilibrio, lo convierten en un deporte que se adapta como anillo al dedo al esquí de fondo. Tenemos además un entorno privilegiado para practicarlo.
La vuelta a Jaizkibel lleva camino de convertirse en una clásica del mountain bike en nuestra zona, acompañando al valle de Leizaran entre las rutas más transitadas. Hoy la vamos a utilizar como excusa para introducir este magnífico deporte entre las recomendaciones de entrenamiento de verano que faltaban en nuestro blog. Josu nos cuenta en este relato los pormenores de un recorrido en bici que os recomendamos de verdad.

Datorren denboraldiari begira hasi gera iraupen luzeko erresistentzia lantzen eta horretarako rolleskietan, karretera edo mendiko bizikletan edota korrikan hasi gera. Honako honetan, Jaizkibel mendiko inguruneak arakatzea okurritu zitzaigun, mendiko bizikletarekin hain zuzen.
Igandean, goizean goiz atera ginen Amaratik Xabi, Rafa eta ni. Donostia guztia zeharkatu ondoren, Lezora iritsi eta handik Pasai Donibaneko bidea hartu genuen, eta Jaizkibelgo igoerara iritsi ginenean eskuinetara jo genuen igoera gogorrari ekiteko. Igoera erdian, Rafak proposatutako pista zabal bat hartu genuen kosta aldeko isurialdea ez zena alegia, eta handik Guadalupeko baselizaraino joan ginen. Horrera iritsi ondoren, Jaizkibel inguratzen jarraitu genuen kostaldeko isurialdetik oraingoan, eta bidearen tartean pistarik gabe ere geratu ginen, beraz bizikletak bizkarrera eta gorabehera ibili ginen itsasoak egindako sartuatera horietan. Behin errepidera iritsi ginenean Jaizkibeletik behera egin genuen eta norbera bere etxera arratsaldeko partidurako indarrak berritzeko.

Hemen, bidean ateratako argazki batzuk ikusi ditzakezue.

Josu

miércoles, 28 de abril de 2010

Manifiesto Ciclista

El invierno y con él la nieve, han quedado ya muy atrás. Ahora es época de desempolvar la bici y disfrutar del calorcito… si nos dejan.
La verdad es que a los que ya empezamos a ser un poco mayores esta ciudad llena de txirrindularis no deja de sorprendernos, queda todavía mucho por hacer, pero uno no puede dejar de recordar aquellas agrias polémicas previas a la construcción del bidegorri de La Concha y a ciertos políticos y su lapidaria frase: “En Donostia no hay cultura de la bicicleta, el bidegorri es un derroche”. ¡Coño! Cómo iba a haber cultura de la bicicleta, si no habíamos tenido los medios para edificar esa cultura.
Algo hemos mejorado y justo es reconocérselo a quienes apostaron por ello. Hoy, aparte de los incombustibles de siempre, tengo amigos y conocidos que jamás hubiese imaginado que fueran a ser capaces de ir a trabajar en bici.
Para nosotros es además un medio de entrenamiento y aquí es donde surgen los problemas, porque aunque empiece ya a haber una “cultura de la bicicleta” y hasta aquellos políticos circulen en bici por La Concha, falta, en general, la “cultura de respetar a la bicicleta” y así, salir de la ciudad por cualquiera de nuestras saturadas carreteras se convierte casi (en algunos casos por desgracia sin casi) en un asunto de vida o muerte. Lo que debería ser una actividad normal, con sus derechos y obligaciones, se convierte en un acto de heroísmo.
En el necesario esfuerzo de educación para conseguir esa cultura de respeto a la bicicleta la Administración debe jugar un papel protagonista, facilitando la construcción de infraestructuras, velando por nuestra seguridad, reforzando las leyes que nos protejan a los ciclistas y un largo etc de tareas no cumplidas.
En este Manifiesto Ciclista se reclama precisamente eso y se solicita nuestro apoyo, el de todos aquellos que alguna vez nos hemos sentido agredidos, nos hemos visto en peligro o hemos pasado miedo haciendo algo tan simple como usar la vía pública con nuestro frágil vehículo. Los que nunca hayáis tenido un susto (igual hay alguno) también podéis firmar.
Los que no estéis al corriente de esta iniciativa podéis situaros un poco sobre cómo están las cosas a través de este artículo de Ciclismo a fondo y los enlaces que podéis seguir a partir de ahí.

martes, 8 de septiembre de 2009

Santiago bidea

Dagoeneko, uda iristen ari da amaierara eta momentu aproposa da bakoitzak norbere abenturak denei kontatzeko. Gaurkoan 800km-ko abenturatxoa kontatuko dizuet. Pasaden ekainean, azterketekin batera, normala denez, udarako zein plan egin pentsatzen hasi ginen, azterketen humore txarra edo motibazioa lortzeko. Arratsalde batean nire adiskide Jonen dei bat jaso nuen elkarren notiziak edukitzeko eta elkarrizketaren erdian kirol plan bat egitea bururatu zitzaigun, baina aldi berean mundua ere ezagutu nahi genuen eta hain modan dagoen Inter-rail-a egiteko dirurik ez zegoenez, geure eskutan zegoen plan batean pentsatu genuen.

Horrela iritsi zen Santiago bidea egitearen ideia, mendiko bizikletan nola ez, eta azterketak bukatu bezain laster prestaketekin hasi ginen; arropak, parrilla, bizikletak baldintzatu, alforjak… eta azkenean Inter-raila bezain garesti atera zitzaigun . Behin dena antolatua genuelarik, Uztailaren 11ean Jonen gurasoek Orreagara eraman gintuzten autoz. Hortxe hasi zen 9 eguneko abentura polita eta ahaztezina. Eguraldia apartekoa izan zen 9 egun horietan eta Santiagora iritsi arte ez zitzaigun tanta bat ere erori, hori bai, Santiagon egon ginen 3 egunetan, bota ez zituenak bota zituen.

Bidaia etapa hauetan banatu genuen:

1.-Orreaga- Puente La Reina

2.-Puente La Reina- Logroño

3.-Logroño- Santo Domingo de la Calzada

4.-Santo Domingo de la Calzada- Sahagun

5.-Sahagun- Astorga

6.-Astorga- Villafranca del Bierzo

7.-Villafranca del Bierzo – Sarria

8.-Sarria- Boente

9.-Boente- Santiago de Compostela

Lehentxeago esan bezala, eguraldiak asko lagundu gintuen, baina goiztiar ibili behar ginen goizeko epeltasuna aprobetxatzeko. Orokorrean 80 eta 100km bitarte egiten genituen egunean, goizean gehiengoa eta bazkaldu ondoren beste 20 km, nahiz eta bazkalondoko beroarekin gehiago sufritzen genuen.

Eguneko saioa bukatu ondoren deskantsatzeko garaia iristen zen edozein albergetan, baina normalean eta lekua bazegoen, alberge merkeetara joaten ahalegintzen ginen, eta dutxa on baten ondoren afaltzera joaten ginen “menu del peregrino” izenekoa. 9 egun hauetan zehar itxura askotako paisaiak ikusi genituen, baina zalantzarik gabe politenak Galizia aldean ikusi genituen, animaliaz betetako larrez osaturik. Bide gehiena pistetatik egin genuen eta errepidea bitan hartu genuen mendiko bi portu igotzeko, Ocebreiro eta Cruz de Ferro.

Hamar egun beranduago Santiagora iritsi ginen eta bertan bi egun egon ginen hiria ezagutzen, argazkiak egiten, eta nola ez, bertako janak dastatzen. Donostiara itzulera autobusean egin genuen gauez bidaiatzen, eta goizaldean iritsi ginen berriro Donostiara.

Norbaitek egiteko intentzio badu, zalantzarik ez dezala eduki galdetzeko, baina geure bizipenen ondoren guztiz gomendagarri egiten dizuegu.

Josu Erkizia eta Jon García



miércoles, 19 de agosto de 2009

Uztarrozen Mikel eta Javirekin


Gu (mikel eta javi) Uztarrozera joan ginen txirrindaz ibiltzeko asmoakin. Gurekin aitak eta Jokin etorri ziren. Ostiralean, iritsi ginenean, hurrengo egunerako gauzak prestatu eta txirrindak garbitu genituen. Hori egin ondoroen afaltzera joan ginen eta gero txintxo-txintxo ohera.

Hurrengo goizean, nahiz eta aurreko egunean goizeko zortzitan esnatzea pentsatu, bederatzitan esnatu ginen. Hamarretarako dena prest zegoen Uztarrozetik abiatzeko.

-Lehenengo eguneko etapa hau zen: Km 0:Uztarroz, km 7 Lazako portua, km 21 Otsagabia, km 34 Güesa, km 54 Burgi, km 71 Izaba, km 75 Uztarroz.

Arratsaldean, pixkat deskantsatu ondoren, Uzatarrozeko pilotalekuan, Mikel Sarasola eta Javier Vecinoren arteko palako partidu ikusgarria egon zen.

Hurrengo goizean egun gogorra pasatzeko prest jaiki ginen.

-Bigarren etapa hau izan zen: Km 0 Uztarroz, km 7 Lazako portua, km 17 Abodiko taberna, km 33 Otsagabia, km 38 Muskilda, km 57 Lazako portua, km 64 Uztarroz.

Bigarren egunean, oso nekatuta geundenez, Uztarrozeko pilotalekua hutsik geratu zen. Bazkaldu eta gero Otsagabiako presara joan ginan bainu bat hartzeko, baina azkenean ez zen inor bainatu, zerbait edatera joan ginen eta hortikan etxera etorri ginen.

By:
Mikel Sarasola eta Javier Vecino.
Uztarroz txirrindaz. Abuztuak 8-9

sábado, 25 de julio de 2009

Andorrako mendietan eta Tourrean Astarloza txapeldunarekin

Jokin Sarasolak Andorra aldean familiarekin bizitakoak kontatzen dizkigu kronika honetan:


Lehenengo egunean Encampera joan ginen kanping batera. Handik bi egunetara mendian trabesia bat egitera joan ginen ("Camí de l'Ossa"). Bakoitzak bere motxila jantzi eta joan ginen. Hotel batek (Paris hotelak) antolatzen zuen ibilbide bat zen eta hasieran txartel bat eman ziguten ibilbideko leku batzutan zulagailu batekin zulatzeko.

Atera ginen egunean dena goruntz izan zen baina aldapa txikia izan zen eta 6 ordu eman genituen. Refugio libre batera iritsi ginen ("Refugi de l'Illa"). Hurrengo egunean hasieran aldapa gogorrean hasi ginen. Behin goran geundela izugarrizko ikuspegia zegoen (Pessons eta Alt del Griu tontorrak). Lepo batetik pasa ginen eta gero bi aukera zeuden: behera jeisten hasi edo bi tontor igo eta jeitsi. Lainoa sartzen ari zen eta laister euria egingo zuelakoan behera jeitsi ginen. Markak ez genituen ikusi baina bagenekien beheran zegoen laku batera joan behar zela eta, orduan, bidea asmatzen jeitsi ginen. Pixka bat galduta geunden baina azkenean bidea hartu eta refugio batean zerbait jatera gelditu ginen ("Refugi d'Ensagents"). Han geundela kazkabarra egiten hasi zen. Ordu erdi geroago euri gutxi egiten zuen eta atera egin ginen. Gero, herri baten ondotik igarotzen ari ginela txaparrada handi eta luze batek harrapatu gintuen. Azkenean iritsi ginen Encampera berriro ere. Bigarren egunean 7 ordu eta erdi egin genituen. Antolatzen zuen hotelera joan ginen eta kamixeta bat oparitu ziguten.


Mendia eta gero “Le Tour de France” ikustera Arkalisera joan ginen. Aldapa gogorra zen bizikletaz igotzeko eta asko kostatu zitzaigun baina goraino igo ginen. Gero txirrindulariak ikusi genituen pasatzen. Bukatu eta gero jeisten hasi ginen, baina onena, profesionalekin batera jeisten ginela. Hurrengo egunean Andorra la Vella-ra joan ginen bizikletaz eta Mikel Astarlozarekin argazki bat ateratzea lortu genuen.

Jokin

Argazkiak hemen ikusi ditzakezue.